دنیای من

قبری از بی مهری معشوق مهیا می کنم

رفته از پیشم دلیلش را نمی دانم ولی

دوری اورا برای خود معما می کنم

خنده هایش را فراموش نخواهم کرد ،چرا؟

شهد گل های لبش را من مربا می کنم

با نگاهی بر گلی احساس آرامش کنی

خانه ات را با گل رز من معنا می کنم

چون که مدیون دعاهای سجودش بوده ام

جایگاه سجده ی او را مصلا می کنم

فاصله دیگر بس است برگرد ای دنیای من

راه برگشت تو را با عشق مطلا می کنم

شعر از:عباس جان